W dniu 26 września 2009 roku o godzinie 10:00 odbyło się uroczyste dyplomatorium na Wydziale Nauk o Zdrowiu Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego w Gdańsku. Było to pierwsze dyplomatorium w uczelni pod zmienioną nazwą. Wydział Nauk o Zdrowiu jest najmłodszym wydziałem Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego (dawnej Akademii Medycznej w Gdańsku). 164 osoby różnych kierunków WNoZ (pielęgniarstwa; położnictwa; fizjoterapii; zdrowia publicznego i ratownictwa medycznego) odebrało z rąk dziekana WNoZu, Prof. dr hab. Piotr Lassa dyplomy, oraz listy gratulacyjne i nagrody. W czasie uroczystości złożone zostały uroczyste przyrzeczenia przez studentów. Gratulacje nowym dyplomantom złożyli prorektor ds. studenckich dr hab. Barbara Kamińska, Prof. ndzw. Andrzej Basiński oraz dr n. med. Aleksandra Gaworska-Krzemińska, która zaprezentowała też ciekawą prezentację. Wśród zaproszonych gości znaleźli się wykładowcy, przewodnicząca Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w Gdańsku oraz przewodniczący Stowarzyszenia Absolwentów GUMed i przyjaciele i rodziny dyplomantów. Swoje wystąpienie przygotowali też studenci WNoZu (Tekst znajduje się poniżej). Na zakończenie odbyło się wspólne pamiątkowe zdjęcie oraz spotkania w kuluarach. .
.
Przemówienie absolwentów WNoZ:
.
“Szanowny Panie Rektorze, Wysoki Senacie, Szanowni Goście…
W dniu dzisiejszym kończymy pewien etap w naszym życiu. Etap, który przez niektórych nazywany jest najwspanialszymi chwilami życia.
Nie jest łatwo zmienić w kilku zdaniach to, co nas spotkało przez te wszystkie lata. Każda z tutaj zgromadzonych osób może opowiedzieć własną historię studencką, która w dzisiejszym dniu kończy się Happy Endem.
Studia rozpoczęliśmy na ówczesnej Akademii Medycznej w Gdańsku, dlatego też kończąc dziś Gdański Uniwersytet Medyczny przechodzimy na karty historii naszej uczelni, jako pierwsi absolwenci Wydziału Nauk o Zdrowiu już pod nową nazwą.
Każdy z nas podejmując kilka lat temu decyzję o rozpoczęciu studiów licencjackich lub magisterskich oraz dokonując wyboru kierunku studiów brał pod uwagę różne cele, różne pragnienia i posiadając różną motywację do nauki. Dla niektórych z nas nie były to proste wybory. Od tych „życiowych decyzji” zależała nasza przyszłość i kariera zawodowa, która nas czeka.
Przez wszystkie lata studiów mieliśmy okazję poznać, czym tak na prawdę jest życie. Spotkaliśmy wielu ciekawych ludzi, którzy co rusz przewijali się w naszym studenckim życiu. Zawiązały się pierwsze przyjaźnie, które trwają do dziś, pierwsze miłości a niektórzy z nas postanowili też zmienić swój stan cywilny. Nasze studia to nie tylko sukcesy osobiste i zawodowe. To również pierwsze egzaminy, które było trzeba niejednokrotnie poprawiać, pierwsze porażki i pierwsze rozstania.
Każdy rok nauki był inny – pierwszy rok to poznawanie nowych uczelnianych realiów, dostosowywanie naszych oczekiwań do zastanej rzeczywistości, która jak już dziś wiemy nie była do końca spójna ze sobą. Drugi rok dla jednych z nas był okresem stabilizacji. Wiedzieliśmy już, na co nas stać, na co możemy liczyć ze strony wykładowców i jak sobie radzić z bolączkami nie zawsze kolorowego studenckiego życia. Dla studentów studiów drugiego stopnia był to koniec nauki studenckiej i przygotowania do egzaminu.
Rok trzeci dla studentów studiów licencjackich był czasem, który możemy z jednej strony porównać z wyboistą drogą, ale wiodącą z górki. Koniec naszej nauki był już bliski i zbliżał się wielkimi krokami. Myśl rozliczenia się z dziekanatem i biblioteką kłóciła się z… egzaminem dyplomowym okresem wytężonej umysłowej pracy nad naszymi „dziełami licencjackimi”.
Przez wszystkie lata studiów uczelnia oraz wykładowcy przygotowali nas do pełnienia ciężkiej i jakże odpowiedzialnej funkcji, jaką jest zapewnienie bezpieczeństwa i odpowiedniej opieki i diagnostyki nad drugim człowiekiem w chwili, kiedy będzie tego od nas potrzebował. Dla niektórych osób staniemy się ostatnią deską ratunku w sytuacji, z której nie będzie dla nich wyjścia. Trafna diagnoza, odpowiednie postępowanie oraz późniejsza opieka nad odbiorcą usług medycznych połączona z nienaganną współpracą nas wszystkich, tu zebranych osób niejednokrotnie będzie warzyła losy czyjegoś życia i śmierci. Wierzę, że damy sobie radę w takich sytuacjach, przez co śmierć tak łatwo z nami nie wygra.
Podczas wszystkich lat studiów mieliśmy okazję uczyć się i brać przykład od najlepszych w danych dziedzinach nauk medycznych. Od tej chwili, jako absolwenci i przyszli pracownicy najróżniejszych jednostek ochrony zdrowia będziemy sami przygotowywali młodych praktykantów do tej jakże trudnej i odpowiedzialnej roli. Naszym zadaniem będzie rzetelne przekazywanie im naszej wiedzy, umiejętności i postaw, które sami zaczerpnęliśmy od osób nas uczących i osób z nami współpracujących.
Lata studiów to nie tylko nauka i ciężka praca. Był to również czas dobrej zabawy i pracy nad rozwijaniem własnych pasji, zainteresowań i wzbogacania wielu innych aspektów naszego życia.
W dniu dzisiejszym wychodzimy z pięknego macierzystego portu, jakim jest uczelnia. Wypływamy na otwarte wody medycyny, które nie zawsze będą spokojne. Wręcz przeciwnie, będą niebezpieczne i wzburzone. Od nas będzie zależało jak przebiegać będzie nasz długi rejs. Pamiętajmy w czasie tej podróży o naszym macierzystym porcie, do którego będziemy wracali myślami, wspomnieniami, a niektórzy z nas zawiną do niego ponownie aby dalej rozwijać swoją wiedzę i swoje zainteresowania by realizować swoje cele i pragnienia oraz aby jeszcze lepiej służyć społeczeństwu, które nas tak bardzo potrzebuje.
W tym niezwykłym dla nas dniu w imieniu wszystkich absolwentów oraz własnym pragnę bardzo serdecznie podziękować władzom uczelni, pracownikom dziekanatu, wszystkim wykładowcom oraz naszym rodzinom i bliskim za to, że dziś z uśmiechem możemy opuszczać mury Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. To oni zawsze byli przy nas w czasie wszystkich lat nauki, aby nas wspierać i dopingować. Nasi bliscy często też cierpieli z powodu braku czasu, który im mogliśmy zagwarantować a jaki musieliśmy poświęcić naszej uczelni. Od dziś przynajmniej dla niektórych z nas to się zmieni.
Jeszcze raz dziękujemy za rady, jakie nam Państwo przekazali przez lata studiów a którymi będziemy się kierowali przez dalszy czas pracy i nauki.”

.

Miło jest mi zakomujokować, że decyzją szanownego jury II Edycji Konkursu Fotograficznego 2009 Forum Strażak.pl, która została ogłoszona w dniu 15 listopada 2009 roku zdjęcie mojego autorstwa pt “Oko w oko z bestią” zajęło I miejsce w kategorii “Zawodowcy -> Zdjęcia z akcji”. Fotografia zdobyła 13 na 15 możliwych punktów.
Pozostałe dwa moje zdjęcia nie miały aż tyle szczęścia głównie dlatego, iż walka była zacięta a zdjęcia konkurentów na wysokim poziomie =).
.
To niezwykłe zdjęcie zostało wykonane w czasie dużego pożaru stogu siana w dniu 10 września 2009 roku przy ulicy Zawodzie w Gdańsku.
.
Serdecznie dziękuję wszytskim osobom w szczególności strażakom i Zarządowi OSP Gdańsk-Sobieszewo, którzy przyczynili się do wykonania tego zdjęcia…
.
Poniżej przedstawiam “złotą” fotografię… Pozostałe zdjęcia z tej akcji gaszenia pożaru dostępne są TUTAJ

1 listopada jest świętem, które w polskiej tradycji traktowane jest bardzo wyjątkowo. Nie towarzyszy mu taka zabawa i huczne obchody, które znamy z obrazków ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. U nas w kraju Halloween jest źle przyjmowane przez społeczeństwo głównie to starsze – myślę, że dobrze iż tak się dzieje.
Dzień Wszystkich Świętych jest wyjątkowym dniem, w którym odwiedzamy groby naszych bliskich oraz nieznajomych nam osób. Każdego roku między 30 października a 3-4 listopada w dużych alejach i małych alejkach cmentarnych można spotkać prawdziwe tłumy osób, które samotnie lub też z całymi rodzinami oddają hołd tym wszystkim, których już nie ma przy naszym boku, ale z którymi jeszcze się kiedyś zobaczymy.
W dniu 1 listopada wokół cmentarzy tętni prawdziwe wielkomiejskie życie – brak jest miejsc parkingowych, są liczne stragany z kwiatami i zniczami, swoje punkty otwiera mała gastronomia, proponując ciepłe przekąski oraz słodycze. W specjalnie ustawionych miejscach można zostawić księdzu kartkę z wypominkami, które czytane są od samego rana do późnego wieczora. Ilość nazwisk wymienianych przez kapłana często mnie przerażała, jako małego chłopca. Teraz do mnie dociera ile już osób nie ma wokół nas.
Na cmentarzach i wokół nich nie braknie licznych kwestujących osób, które zbierają pieniądze na odnawianie nagrobków wybitnych mieszkańców Gdańska lub też, aby nie zabrakło chleba dla dzieci. Nie brakuje również naciągaczy, którzy udają jedynie osoby ciężko chore i cierpiące a w rzeczywistości są zupełnie innymi osobami niż te, za które się podają.
1 listopada jest to magiczny dzień – wieczorem miejsce, które jest niebezpieczne oraz źle odbierane przez zwykłego śmiertelnika przyciąga, emanuje z niego jakaś niezwykła i tajemnicza moc, która przyciąga, wręcz zachęca do odwiedzin i podziwiania niesamowitej gry świateł i cieni.
Obok wielkich nekropolii z tysiącami grobów nie można zapominać o setkach a nawet tysiącach bezimiennych krzyży przydrożnych, które są symbolem wielkich rodzinnych tragedii.
Krzyże przydrożne to nie tylko pamięć o bliskich. To również przestroga dla podróżników, którzy często zapominają, że nie są sami na drodze, lub też zapominają, że nie jadą sami samochodem. Widząc taki symbol noga sama przestaje wciskać pedał gazu.
Znicze można spotkać nad brzegami kanałów, jezior i rzek. Są to miejsca szczególne. Podobno najgorsza śmierć jest w ogniu i w wodzie.
Pamiętajmy o tych wszystkich miejscach oraz o osobach, które kryją się pod imieniem i nazwiskiem umieszczonym na płycie nagrobnej, krzyży lub tabliczce na przydrożnym drzewie.
Pamiętajmy również o gdańskich cmentarzach, których już nie ma – aby pamięć o nich nie umarła.
.
1 listopada 2009 roku odwiedziłem z aparatem największy cmentarz w Gdańsku i jeden z największych cmentarzy w Polsce – Cmentarz Łostowicki. Zajmuje on powierzchnię ponad 50 hektarów i jest ciągle rozbudowywany.
Cmentarzem, który odwiedziłem wieczorem i z którego można oglądać zdjęcia nocne był cmentarz w Gdańsku-Sobieszewie przy ul.Turystycznej.
Krzyże przydrożne pochodzą z ulicy Sobieszewskiej łączącej Wyspę Sobieszewską z krajową „7”.
Zapraszam do galerii…

W deszczową sobotę 24 października 2009 roku w Kościele parafialnym pw. św.Walentego w Gdańsku Matarni sakramentalne “TAK” w obecności Boga, rodzin, przyjaciół i znajomych powiedzieli sobie Piotr Depka Prądzinski i Małgorzata Miłosz.
Piotr i Gosia są mi znani już ładnych kilkanaście lat =). Oboje związani są w wiekszym i mniejszym stopniu ze środowiskiem ratowniczym Trójmiasta. W końcu połączyła ich nie tylko pasja ale również i miłość.
Uroczystość była cudowna. Mały kościół wypełniony ludźmi. Kiedy wychodzili ze świątyni zagrały nie tylko organy i kościelne dzwony. Trzy karetki: z pogotowia ratunkowego w Gdańsku, Samodzielnej Kolumny Transportu Sanitarnego w Gdańsku oraz Stowarzyszenia Na Rzecz Ratownictwa “ADIUTARE” nowożeńców powitały głośnym dźwiękiem syren i klaksonów. Następnie czas przyszedł na życzenia składane przez wszystkich zebranych. Ciekawym elementem była brama wykonana przez trzy karetki. Świadek stanął na wysokości zadania i wykupił przejazd. Poszło mu tak dobrze, że zespoły ratunkowe wzięły limuzynę młodych między siebie i w głośnej paradzie odprowadziły ich do obwodnicy Trójmiasta. To niecodzienne zjawisko obserwowali z zainteresowaniem ludzie stojący na przystankach… Był to prawdziwy ratowniczy ślub pełen atrakcji.
Zapraszam do galerii poniżej…
.
Piotrku, Gosiu! Składam Wam najserdeczniejsze życzenia zdrowia, szczęścia oraz wszelkiej pomyślności na nowej drodze życia! =)
.

17 października 2009 roku. Zimny i senny poranek w Al-Kuwait Oli Company był tym razem bardzo magiczny. Nad miastem unosiła się tajemnicza mgła, która skutecznie skrywała wszelkie instalacje i większość budynków. Ujemna temperatura sprawiła, że roślinność pokryła szadź, która dawała wrażenie sztuczności otoczenia.
Liście zaczęły szybciej spadać z drzew, woda w kałużach pokryta była delikatną warstwą lodu, a właściciele samochodów zmuszeni zostali do skrobania szyb.
Jednym słowem – w Al-Kuwait Oil Company już niedługo będzie długo oczekiwana zima.
.